De windvoorspellingen zijn licht, maar gelukkig staat er al 8 knopen wind als we smorgens naar buiten kijken.
Op donderdagochtend 21 mei liggen we klaar voor het WK ORC Double Handed. ORC staat voor het meetsysteem van de boten. Elke boot krijgt een handicap, zodat met verschillende boten op een eerlijke manier tegen elkaar gevaren wordt. Double Handed staat voor twee personen aan boord, in dit geval, en eigenlijk in alle double handed wedstrijden die ik zeil, zijn dat Diederik (Forma) en ik. En het WK staat voor het wereldkampioenschap wat de komende dagen op zee voor Scheveningen gevaren wordt.
De komende dagen zullen we twee wedstrijden varen. Een lange dag wedstrijd voor de kust van Scheveningen, en een meerdaagse wedstrijd van ca 240 mijl op de Noordzee, naar de Engelse kust. De boot en wij zijn er klaar voor. De hele winter hebben we getraind op Scheveningen, zeilen en boot geoptimaliseerd, en onder leiding van onze coach de laatste puntjes op de I gezet. We zijn in vorm. Na het winnen van de winterserie in Scheveningen hebben we vorige week ook de Vuurschepenrace en de North Sea Race gewonnen.
De start is donderdagmorgen om 10h. Buiten blijkt de wind nog iets meer te zijn dan voorspeld, zo’n 12 kn. Perfect voor onze boot. Na een goeie start en een spannend eerste kruisrak dicht onder de kust richting de Nieuwe Waterweg blijven we dichtbij de snellere boten in onze klasse. Daarna echter kunnen we de Code 0 uitrollen en de waterballast vullen. Al snel liggen we op de eerste plek. En die geven we niet meer uit handen. De wind blijft staan en onder S2 ( spi) varen we richting IJmuiden. Ook het laatste rak, terug aan de wind naar Scheveningen, blijven we de rest voor. Zo finishen we de eerste race als eerste.
Bij terugkomst in de haven wordt de boot gecontroleerd (standaardprocedure bij het WK, om te controleren of er niemand valsspeelt) Echter bij ons lijkt er iets niet te kloppen, en alle spullen moeten van boord. Dus in plaats dat we ons voor kunnen bereiden op de lange wedstrijd van morgen, staan we met al onze spullen op de steiger te wachten tot een hele troep intelligente mensen klaar is met het nameten van de boot. Uiteindelijk is, na een aanpassing in het gewicht, alles in orde, dus kunnen we om 23 h de boot terug inruimen en onze slaapzak inkruipen.
Vrijdag start de long offshore. De verwachtingen zijn licht, en dat is niet overdreven. In de haven staat geen zuchtje wind, en ook buiten is het niet veel. De start wordt dan ook een uur uitgesteld. Gelukkig komt er een zacht zeewindje door dus om 11h kunnen we starten. Ook deze keer zijn we met de start goed weg, maar in het eerste downwind rak langs de kust loopt het niet. Alle boten in onze klasse varen van ons weg, en ook langzamere boten komen ons voorbij. We blijken, door de perikelen van gisteren, en de druk van de eerste wedstrijd toch wat overgeconcentreerd, en maken wat rare fouten. Zo staat het grootzeil veel te dicht, en zit ik aan lei te sturen (iets wat ik echt nooit doe). Tegen de tijd dat we ons herpakt hebben liggen we 3 mijl achter op de rest van het veld. Onze supporters op de kant, die ons volgen op de tracker (lees; mijn ouders) denken dat er iets met de boot aan de hand is, we liggen laatste. Maar gelukkig is de wedstrijd lang. Na de ton voor de Waterweg komt het eerste reach rak. Waar de rest van het veld hoog blijft op code-0, varen wij dieper (en harder) met onze A1 (gennaker). Deze varen we op de boom, zodat we het GS (genua-staysail) erbij kunnen zetten. De boot loopt fantastisch, en bij de volgende mark liggen we er weer bij. Vanaf daar blijven we hard varen, ook in de nacht. We zijn geconcentreerd, en zien tegenstanders kleine foutjes maken. Ook tactisch blijven we de goeie keuzes maken, en bij Shipwash (de boei die we moeten ronden voor de Engelse kust) liggen we weer als eerste boot. Vanaf daar varen we met 12-15 kn. wind terug richting Nederlandse kust. De nieuwe A3 (gennaker) staat er fantastisch op en is perfect voor deze koers. Onze voorsprong loopt verder uit, tot zo’n 4 mijl, maar juichen durven we niet. De voorspelling is heel licht weer voor de Nederlandse kust, en we zijn bang dat de wind voor de finish weg zal vallen. Echter neemt de wind wel af, maar valt gelukkig niet helemaal weg. Dus als we om 00.0h de finishlijn voor Scheveningen over gaan, weten we, deze hebben we gewonnen.
Terug in de haven vieren we de overwinning met enkele andere boten, en bet bier en champagne. De volgende morgen zijn het felicitaties, interviews, en maandag de prijsuitreiking. Wat een feest, met dikke Medaille en het Wilhelmus. Wat een mooi evenement, en wat een gevoel, wereldkampioen.
Maar ondertussen kijken we alweer verder, naar volgend jaar. 2027 willen we namelijk de Fastnet Race varen, 650 mijl van Cowes, rond Fastnet Rock, voor de Ierse kust, en finish in Cherbourg. Daar goed varen is ons ultieme doel, maar deze twee afgelopen weken waren prima, die sluiten we af met een heerlijk gevoel.
Martijn Graafmans